İşte Ben


Bir akşam vakti, yine güneş kararıyor. Yıldızlar coşku ve heyecan ile gözlere hitap ediyor.
Yine resimler, yine kalemler elimde. Sessizlik beni benden alıyor. Bir masal havasına dönü-
yor hava. Ay gülümsüyor o yalnızlığıma. İçimde bir tebessüm uyandırıyor. Aklım almadan
bir şeyler karalıyorum. Anlayamadığım bir tutku beni çiziyor, hayatı çiziyor, sessizliği çiziyor.
Yanımda olan gecelerin bekçisi beni izliyor. Sanki o gözler beni güçlendiriyor. Suskunluğuma
heyecan katıyor. Yapraklar fısıldıyor kulağıma. Onların fısıltıları beni yoğun hislere sürüklüyor.
Sensizliğimi unutturuyor. Gündüzleri, ışığı unutturuyor. O çılgın güneşi, insanların yarattığı ses kargaşasını, seni unutturuyor bana seni!
Bilemiyorum, düşünemiyorum, artık aklımdan hiçbir şey geçmiyor. Her gece geldiğim
bu suskun, sessiz odam hatırlatmıyor artık seni bana, en çok hoşuma giden de bu oluyor.
Bana, gündüzü unutturan bir sessizlik, aşkı anlatan bir ayaz yetiyor. Sen olmasanda oluyor.
Çizdiğim bu aşk sözcükleri, karanlıkta yaşayan insan suretleridir. Gecelerin krallığında yaşa-
yan bir cariyedir. Ben her gecemde yaşadığım bu suretleri krallığımın başköşesinde saklıyorum.
Bir tek ben ve çizimlerimin olduğu bir krallıkta. Emrimi kendim verdiğim, kendim dile getir-
diğim ve kendim uyguladığım yalnız ben ve suretlerimin olduğu bir krallıktır.
İşte benim krallığım sona eriyor Güneş kendini gösteriyor, gece boyu ahenkle dans eden
yıldızlar sönüyor, ben sönüyorum, kalemim sönüyor, suskunluğum artık gidiyor!

Son!!! ;)

Etiketler:

Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 216
favori
like
share